حدود ساعت 8 صبح روز یک شنبه 28 اسفند 1401 به قصد بشاگرد از هتل جهانگردی میناب خارج شدیم. مسیرمان، روال معمول کسانی نبود که به بشاگرد می رفتند، بلکه تصمیم گرفته بودیم از سمت شمال منطقه، یعنی از جنوب استان کرمان وارد آن جا بشویم. بشاگرد تقریبا در شرق و تا حدودی شمال شرقی استان هرمزگان قرار دارد. رفت و آمد به این منطقه، مخصوصا به مرکز آن یعنی شهر سردشت، معمولا از مسیر «میناب ـ جکدان ـ سردشت» صورت می گیرد. از سمت جنوب و یا شمال، فرقی نمی کند، با سرعت 60-50 کیلومتر در ساعت، آن هم به صورت تفریحی، تقریبا حدود 4 ساعت زمان می برد تا به مرکز منطقه برسید. اگر چه مسیر شمال طولانی تر از مسیر جنوب است ولی خلوت تر و جاده آسفالته نسبتا مناسب تری دارد. شاید رفت و آمد بیش از حد از سمت جنوب، آسفالت جاده را در بعضی جاها خراب کرده باشد. در این سفر نوروزی، منطقه بشاگرد، برای خانواده ما کاملا ناآشنا بود. در طول عمرمان، اولین بار بود که به بشاگرد می رفتیم. مسیر شمال، نه تنها برای ما که برای افراد واقع در جاده «بندرعباس ـ جیرفت» هم تقریبا ناآشنا بود و اکثرا اطلاعات چندانی از کیفیت رانندگی در آن جاده را نداشتند. برای رسیدن به بشاگرد ـ از مسیر شمال ـ از غرب شهر میناب خارج شدیم و به طرف جاده اصلی «بندرعباس ـ کهنوج ـ جیرفت»، حرکت کردیم. حدود یک ساعت و نیم طول کشید تا به سه راهی شهر منوجان برسیم. آن جا از جاده اصلی خارج شده و در بلوار پهن و مناسبی تا شهر منوجان ـ که فاصله چندانی با جاده اصلی نداشت ـ حرکت کردیم. منوجان از شهرستان‌های استان کرمان با جمعیتی حدود 17 هزار نفر است. این شهر در ف‍اص‍ل‍ه ۴۰۰ کی‍ل‍وم‍ت‍ری ج‍ن‍وب غربی کرمان، ۱۵۵ کیلومتری جنوب جیرفت و ۱۳۰ کیلومتری شمال شرقی بندرعباس، در دشتی گرم و مرطوب و نسبتاً وسیع واقع شده‌است. منوجان برای ما در حقیقت دروازه ورود به بشاگرد محسوب می شد...